ஆளரவமே அறியாத
அடையாளமும் இல்லாத
ஏதோ ஒர் அந்தரத்தின்
எங்கோ ஒரு விளிம்பிலிருந்து
தவறி
விழுந்துக்கொண்டே இருக்கிறேன்...
இருட்டுவழியில் முடிவில்லா
இந்த வீழ்பயணமும்
சுகமாகத் தான்
இருக்கிறது
உனக்கான என்
காத்திருத்தலைப் போல...
ஒரு குளிர்மாலையின்
பனியை போல
இதமாய்த் தான்
இறங்கிக்கொண்டிருந்தது
மெல்ல முதுகுத்தண்டில்
கூரூசியாய் ஏறி
உறையவைக்கும் வரை...
உன் பாராமுகம்...
எவ்வளவு இருந்து என்ன
என் அன்பை வெளிப்படுத்த முடியா
வார்தைகள் ஒவ்வொன்றும்
குற்றவுணர்ச்சியில் மடிந்து கொண்டிருக்கின்றன
நெஞ்சுகுழியின் உள்ளேயே...
உனக்கான எனது
யாகத்தின்
வேள்வித்தீயில்
என்னையே அர்ப்பணித்து
வராத கடவுளரிடம்
யாருக்கான வரங்கள்
கேட்பது
இல்லாமல் போன
வாழ்க்கைக்கு...
மெல்ல சாம்பலாகிக்கொண்டிருக்கிறது
என்
கடைசி விறகு...
