மரணம் உதிரும் மணித்துளிகள்

காய்ந்த சருகுகள் உடைவதைப் போல

நொறுக்கி விட்டு போயிருக்கிறாய்

உன் காலடியில்

என் கண்ணாடி உணர்வுகளை..

அப்போதும் தம் கூர்முனைகளை

மழுங்கடித்துக்கொண்டிருக்கின்றன

உன் பாதங்கள் கீறிவிடாத படிக்கு...

விரக்திப் புழுக்கள் மேய்ந்துகொண்டிருக்கின்றன

ஆறாமலும் ஆற்றப்படாமலும்

போன

அழுகிக்கொண்டிருக்கும்

என் மனக்காயங்களின் மீது...

செதில் செதில்களாய் உதிர்ந்துக்கொண்டிருக்கும்

உயிரற்றுப் போன என உணர்வுகளும்

உணர்வற்றுப் போன என் இதயமும்...

மரணத்தின் பயம் சிறிதுசிறிதாய்

குறைந்து கொண்டே வருகிறது

தினம் அனுபவிப்பதாலோ என்னவோ

மரணத்தின் நேரம் நிச்சயிக்கப்பட்டது

ஆனால் அறியப்படாதது..

ஒன்று மட்டும் அறியமுடிகிறது

இன்றும் நடக்கப்போவதில்லை

உனக்கும் எனக்குமான மரணம்...

தனிமைத் தோழமை

நீ இல்லாத எனது இந்த இரவுகளில்
என் மீது கால் போட்டு உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறது தனிமை..
கலைந்து கிடந்த உன் உடைகளில்
ஞாபகமாய் நீ கொடுத்த புகைப்படத்தில்
கிறுக்கி வைத்திருந்த நாட்காட்டியில்
ஒன்று தொலைந்து மீதமிருந்த உன் ஒற்றைச் செருப்பில்
என திரும்பும் இடமெல்லாம் நின்று கொக்கரித்தது...
கசக்கி எரியப்பட்டு ஓரமாய்க் கிடந்த உன் உதடு ஒற்றிய
காகித கைக்குட்டையை எடுத்து பத்திரப்படுத்திய போது
கைக்கொட்டி சிரித்தது..
வழக்கமாய் நீ வரும் வழியில் உன்
காலடிப் பதிவுகளைத் தேட முயல்கையில்
கண்ணில் மண் தூவிய காற்றாய் வெறுப்பேற்றியது...


ஏதோ ஓர் இரவில்
கனவா மயக்கமா வகைப்படுத்த முடியா நிலையில்
உன் வாசனையை
மிக அருகில் உணர்ந்தது போல் இருக்க
தலையிலடித்தது போல நீ அருகில் இல்லாத உண்மை உரைத்ததில்
திடீரென தடம்புரண்டு
உடைந்து போய் அழ ஆரம்பித்த என்னை
பாவமாய் பார்த்துக்கொண்டிருந்த அந்த
நிமிடத்திலிருந்து தோழனாகி
துணையாகவும் இருக்கிறது
தனிமை - நீ
இல்லாமல் போன
இந்த நிமிடம் வரை...

தனிமையின் கொடுமையை

நான்

உணர்ந்த்து கொண்டே

இருக்கக்கூடாதென்று

என் மீதும்

பரிதாபப்பட்டு

என் கை கோர்த்து தலை தடவி

ஆறுதலும் கூறிய

அதே தனிமையை

எப்படி கொடுமை என்றே

சொல்லிக்கொண்டு இருப்பது?